W dniu 12 czerwca br. w życie weszła nowelizacja art. 44., która poszerzyła katalog wydawanych leków w ramach substytucji aptecznej.
Dotychczasowe zasady wydawania odpowiedników refundowanych produktów leczniczych, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego i wyrobów medycznych dostarczały aptekarzom wiele zmartwienia oraz rodziły konieczność zwiększenia stanu magazynu apteki o szereg produktów w cenie niższej od limitu finansowania lub też od ceny detalicznej leku zapisanego na recepcie, w przypadku wydania odpowiednika na żądanie świadczeniobiorcy (pacjenta). Artykuł 44 tzw. „ustawy refundacyjnej” przysparzał problemów osobie realizującej receptę już od pierwszych dni wejścia w życie w/w ustawy w 2012 r., gdyż zapisy ustępu 1 tego artykułu zobowiązywały aptekarza do konieczności poinformowania pacjenta o możliwości nabycia produktu – odpowiednika, którego cena detaliczna nie przekracza limitu finansowania ze środków publicznych oraz ceny detalicznej leku zapisanego na recepcie. Takie brzmienie doprowadziło do sytuacji paraliżu w substytucji leku refundowanego, ponieważ w wielu grupach limitowych nie było produktów spełniających powyższe kryterium. Problem buforowało w części brzmienie ustępu drugiego art. 44, gdyż zezwalał on na wydanie na żądanie świadczeniobiorcy leku po spełnieniu nakazu informacyjnego wynikającego z poprzedniego ustępu, którego cena detaliczna jest niższa niż cena leku przepisanego na recepcie. Taki stan rzeczy zmuszał do posiadania na stanie magazynowym wielu leków o tej samej cząsteczce, ale o cenie niższej aniżeli szereg różnych produktów ordynowanych przez lekarza. Problem ten ograniczał możliwość wydania konkretnego produktu na żądanie pacjenta gdyż aptekarz mógł spełnić to żądanie tylko w zakresie ceny niższej. Często zdarzały się sytuacje braku możliwości realizacji recepty ze względu na brak w aptece produktu spełniającego tak wąskie kryteria.
całość czytaj: tutaj